สวัสดีค่ะ มาต่อแล้ว เย่ๆ 555 เรื่องก็คือ คนแต่งว่าง (ตรงไหน?) แต่ก้ออยากรู้เรื่องตอนต่อไปด้วยไง ก็เลยมาต่อนะคะ ^^
สำหรับตอนนี้ ใครที่เดาบุคลิกจินไว้ จะมาเฉลยแล้วนะคะ ไว้ไปคุยกันตอนท้ายเนอะ

เหมือนเดิมค่ะ หากอ่านแล้วไม่ถูกใจก็กดปิดได้เลยนะคะ ไม่ว่ากันเช่นเคยนะคะ

ต้องขออภัยด้วยนะคะถ้าภาษาในเรื่องมันดูหยาบคายหรืออิงพ่อขุนมากไปหน่อย เพราะว่า ผู้ชายก็พูดกันแบบนี้อ่ะเนอะ ผู้แต่งไม่ได้คุยแบบนี้แต่ว่าคนรอบข้างคุยแบบนี้ (เอ๊ะ ยังไง) สรุปว่า ได้ยินจนชินนั่นแหละค่ะ 555

คำเตือน :: ฟิคชั่นเรื่องนี้เป็นการสมมุติตัวละครและเหตุการณ์ของเรื่องเท่านั้น โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านค่ะ


Title :: Give Over To Me
Chapter :: Two [ welcome to my world ]
Pairing :: Akanishi Jin X Kamenashi Kazuya
Author :: akanae


“เออ อย่างที่มึงคิด กูสนใจเด็กคนนั้น”

“ไม่ได้นะเว้ย กูจองก่อน” ยามะพียังคงยืนกรานต่อไป

“เสียใจว่ะเพื่อน เค้าวิ่งตัดหน้ารถกู แสดงว่า เค้าต้องเป็นของกู”

“เพราะฉะนั้น คนนี้.... กูขอ ละกัน”



“โห เซ็งดิ ถ้ามึงคิดว่าน้องเค้าเป็นของมึงเพราะเค้าตัดหน้ารถมึง ต่อไปกูจะได้ขับรถเอง แม่ง.. กฎเหี้ยไรมึงวะไอ้จิน กูเชื่อเลย แต่เอาเหอะ กูยกให้ เพราะเห็นว่ากูหล่อนะ ไม่งั้นต่อให้น้องเค้าร้องครางใต้ตัวมึง กูก็ไม่ยอม”
สุดท้ายคนที่คิดว่าตัวเองนิสัยดีที่สุดอย่างยามะพี ก็ยอมเสียสละคนหน้าหวาน ให้เพื่อนหน้าหล่อข้างๆ เค้าไป

“เดี๋ยวไอ้พี ถ้าเกิดเค้ามาครางใต้ตัวกูหรือจะบนตัวกู ถ้าหากมึงไม่ยอมก็เรื่องของมึง เพราะกูไม่สนใจหรอกในเมื่อเค้ายอมกูไปแล้ว ฮ่า... ฮ่า....”
“ถึงบ้านมึงแล้ว รีบลงไปเลย ช้า เดี๋ยวพ่อช่วยถีบส่งให้ จะได้เข้าบ่อปลามึงไวๆ ตอนนี้กูง่วงตาแทบปิด”

เพียงไม่นานรถหรูราคาแพงก็เคลื่อนมาจอดสนิทหน้าตึกตระกูลยามาชิตะได้อย่างนุ่มนวลด้วยฝีมือคนขับรถเก่าแก่ของบ้านอาคานิชิ

“เออๆ กูรีบแล้ว มึงเห็นมั้ย จะเร่งไรหนักหนา บ้านมึงไม่ไปไหนหรอก ทำยังกับเมียรออยู่บ้านนั่นแหละ”
เสียงยามะพียังคงทิ้งท้ายไว้ทั้งที่ลงไปยืนอยู่หน้าประตูเข้าบ้านเรียบร้อยแล้ว

“อ้าว กูนึกว่ามึงรู้ ก็เมียกูอยู่บ้านไง กูถึงรีบกลับ” ในเมื่อเล่นมา มีหรือคนอย่างอาคานิชิ จิน จะยอมเฉย
“เฮ้ย กูพูดเล่น หรือมึงพูดจริงวะไอ้จิน มึงมีเมีย โลกแตกเหอะ คนอย่างมึงมีเมียรอที่บ้านกูว่าคงเป็นสิ่งมหัศจรรย์ของโลกอีกชิ้นนึงแน่” คนตาโตอยู่แล้วเบิกตากว้างไปอีก เมื่อได้ยินเสียงเพื่อนรักตอบกลับมา เพราะสีหน้าท่าทางของเพื่อนมันชวนให้เชื่อเหลือเกินว่าที่บอกมานั้นมันคือเรื่องจริง

“เหอะ ก็น้องหน้าหวานไง มึงไม่เห็นเหรอ เค้ารีบกลับ เพราะรู้กูกำลังจะกลับ ถ้ากูกลับไปไม่เจอ เค้ากลัวจะถูกกูทำโทษไง”
“ไอ้จิน กูก็นึกว่าเรื่องจริง เหอะ! ถ้าน้องคนนั้นกลับไปรอมึงที่บ้าน งั้นมึงก็ไปนอนสร้างวิมานของมึงเถอะ นอนฝัน ดีๆ ล่ะ ไม่แน่กูอาจจะไปร่วมด้วยช่วยมึงในฝันกับน้องเค้าด้วย ฮ่า... ฮ่า...
“ชาติหน้าเถอะไอ้พี กว่ามึงจะได้มาเอี่ยวกับกู”
พูดจบจินก็รีบปิดประตูทันทีก่อนที่ยามะพีจะได้โต้ตอบกลับไป

บทสนทนาของอากานิชิ จิน กับเพื่อนรักในกลุ่มนั้นก็เป็นการพูดคุยที่ค่อนข้างจะเป็นเรื่องปกติที่จะพูดเกี่ยวกับเรื่องใต้สะดือ ก็จะมีแต่ก็นิชิกิโด เรียว ที่บางทีจะเก็บปากเก็บคำเล็กน้อย เมื่ออยู่ต่อหน้า อุจิ ฮิโรกิ น้องชายคนดีของจิน เพราะไม่งั้นอาจจะเจอเครื่องมือทุ่นแรงในการช่วยปิดปากนั้นด้วย

หลังจากส่งยามะพีที่บ้านเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ตัวรถราคาแพงก็ค่อยๆ เคลื่อนออกไปยังเส้นทางสู่ตระกูลอากานิชิ คืนนี้จิน จะกลับที่บ้านใหญ่ ไม่ได้กลับคอนโด เพราะเส้นทางที่กลับเข้าบ้านนั้นค่อนข้างจะใกล้กว่าที่คอนโด ถึงแม้ว่าเวลานี้จะตกอยู่ในช่วงดึก ถนนหนทางปลอดโปร่งแล้ว แต่ความต้องการของเค้าตอนนี้คือ ถึงบ้านให้เร็วที่สุด ง่วงแทบจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว

“นี่ลุง....” เสียงเรียกคุณลุงคนขับรถประจำตระกูลและส่วนตัวของจิน
“ครับ คุณจิน”
“ลุงได้ยินจินพูดกับไอ้พีมันแล้วใช่มั้ย”
“ครับ ก็ได้ยิน”
“อ้าว นี่ลุงแอบฟังจินคุยกับเพื่อนเหรอ” น้ำเสียงเอ่ยมานั้นไม่ใช่เป็นเสียงที่ดูไม่พอใจแต่เป็นเสียงที่ติดตลกในขณะที่กำลังแซวคุณลุงขับรถของตัวเอง
“คุณจิน อย่ามาแกล้งผมเลยครับ ก็คุณจินกับคุณพีพูดกันเสียงดังขนาดนั้น เป็นใครก็ต้องได้ยินครับ” ถึงแม้น้ำเสียงที่ตอบกลับไปจะดูนิ่มนวลและแฝงไปด้วยความเคารพเพราะคำว่านายจ้างกับลูกจ้างนั้น แต่ว่าด้วยความที่คุณลุงนั้นคอยดูแลจินมาตั้งแต่เด็กๆ จึงกล้าที่จะต่อคำบ้างได้ตามขอบเขต

“งั้นจินคงไม่ต้องบอกลุงใช่มั้ยว่า ลุงต้องทำอะไร ยังไงต่อไปพรุ่งนี้” จากเสียงที่ขี้เล่นเมื่อสักครู่ในตอนนี้กลับกลายเป็นเสียงที่คนฟังนั้นเข้าใจได้เป็นอย่างดีเลยว่าไม่มีการล้อเล่นอีกแล้ว
“แต่ว่า.... คุณจินครับ”
“ลุงก็รู้จักนิสัยจินดีใช่มั้ย”
“ครับ” เอ่ยรับคำแผ่วเบาจากคำสั่งที่เจ้านายได้บอกมาอย่างไม่มีทางปฏิเสธได้

ในตอนนี้รถกำลังเคลื่อนสู่ตัวหน้าอาคารของตระกูลอากานิชิแล้ว เมื่อรถจอดสนิท จินก็กำลังจะเปิดประตูลงไปเพื่อที่จะได้รีบไปนอนสักที วันนี้เค้าเหนื่อยมามากแล้ว หลังจากเตรียมงานในคืนนี้
“คุณจินครับ” มือที่กำลังจะเปิดประตูลงไปหยุดชะงักลงเมื่อได้ยินเสียงเรียกอย่างเกรงๆ ของคุณลุงขับรถนั้น
“หือ มีอะไรลุง ถ้ามีอะไรพรุ่งนี้ได้มั้ย ตอนนี้จินง่วงแล้ว”
“ครับ คือว่า...”
“พรุ่งนี้ละกันลุง มีอะไรค่อยบอกจินละกัน” พูดจบก็โบกมือให้รู้ว่าไม่พร้อมจะฟังอีกแล้ว และเปิดประตูรถลงไปทันที ทำให้คุณลุงขับรถได้แต่ถอนหายใจกับตัวเองและเอ่ยกับตัวเองออกมาแผ่วเบา

‘พ่อหนุ่มอย่าโกรธลุงเลยนะ โทษพระเจ้าเถอะนะที่ทำให้คนเราไม่ได้เหมือนกันทุกคน’

ถึงแม้จะดูเป็นคำพูดที่ออกจะเห็นแก่ตัวไปสักหน่อย แต่ว่าคงไม่มีทางอื่นที่จะช่วยให้สบายใจได้มากกว่านี้

ทำไมจะไม่รู้ล่ะ ว่าคนอย่างอากานิชิ จิน นั้น ขัด ไม่ ได้ เมื่ออยากได้อะไรก็ต้องได้ เพราะฉะนั้นคุณหนูอย่างยามาชิตะ ถึงยอมให้ได้ง่ายๆ ทั้งที่ตัวเองก็ถูกใจไม่น้อย คุณหนูยามาชิตะคงจะไม่ให้ง่ายๆ ตามนิสัยของคนเอาแต่ใจเหมือนกันหากเพียงแค่คนๆ นั้น ไม่ใช่อากานิชิ จิน





เวลาล่วงเลยผ่านไปหลายวันจนมาถึงวันศุกร์ของสัปดาห์ คนตัวขาวจัดอย่างคาเมะกำลังรีบเดินไปทำงานพิเศษที่ร้านราเม็งเหมือนเช่นเคยทุกวัน วันนี้เค้าค่อนข้างจะช้า เพราะอาจารย์ที่คณะสอนเกินเวลาออกมา ทำให้เค้าต้องรีบเพื่อให้ทันเวลาเข้างาน ถึงแม้ว่าลุงเจ้าของร้านที่คาเมะทำงานนั้นจะไม่ว่า แต่เค้าก็เกรงใจลุงอยู่ดี

“ขอโทษครับที่มาช้า” คาเมะรีบบอกขอโทษทันทีที่ได้เข้าสู่ประตูร้านราเม็งพร้อมกับโค้งให้กับเจ้าของร้าน
“ไม่เป็นไรน่า เล็กๆ น้อยๆ ปกติคาเมะจังน่ะ มาทำงานก่อนเวลาด้วยซ้ำไป อ้อ.. เกือบลืมเลยล่ะ มีคนมาหาคาเมะน่ะ” คุณลุงเจ้าของร้านราเม็งพูดตอบอย่างใจดีไม่ได้โกรธเคืองอะไรคนตัวเล็กและยังตบบ่าเล็กๆ นั้นให้รู้สึกว่าไม่ได้ติดใจอะไรกับเรื่องนี้แม้แต่น้อย

“เอ๋ ?? ใครเหรอครับลุง เพื่อนผมเหรอ” พูดพลางชี้นิ้วเข้าหาหน้าของตัวเองว่า มาหาเค้าใช่แน่เหรอ
“อืม เค้าบอกว่ามาหาคนชื่อคาเมนาชิ คาซึยะ นะ ที่ร้านเราก็มีแต่คาเมะล่ะที่ชื่อนี้ หรือว่าไม่ใช่”
“ถ้าเค้าบอกแบบนั้นก็คงเป็นผมล่ะครับ ว่าแต่ใครกัน” คนตัวเล็กยังทำหน้านิ่วคิ้วขมวดต่อไป เพราะคนมาหาเค้าที่ร้านนี่แทบจะไม่มีทางเป็นไปได้เลย ทั้งอายูมิ และ ยูยะก็รู้ว่า เวลาทำงานเค้าไม่อยากให้มาเพราะจะทำให้เสียสมาธิและทำงานได้ไม่เต็มที่ ส่วนลุงกับป้า สองคนนั้นไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเค้าทำงานอะไร ที่ไหน

‘แล้วจะเป็นใครกันนะ’

“เค้านั่งรออยู่ชั้นสองน่ะ มีอยู่โต๊ะเดียวนั่นแหละที่มีคนนั่ง ขึ้นไปสิ เดี๋ยวค่อยมาทำงานก็ได้ ไม่เป็นไรหรอก เผื่อเค้ามีธุระจริงๆ” ไม่รอให้คิดนานคุณลุงก็รีบไขข้อสงสัยให้ทันที
“งั้น ผมขึ้นไปคุยกับเค้าก่อนนะครับ แล้วจะรีบลงมาทำงานนะครับ” เมื่อพูดเสร็จก็โค้งให้หนึ่งครั้งและรีบก้าวเท้าขึ้นไปยังโต๊ะชั้นบนทันที

ขึ้นไปชั้นสองก็สะดุดตาทันทีกับผู้ชายคนนึงแต่งกายด้วยชุดที่ดูสุภาพเรียบร้อย ไม่รอช้า ด้วยความสงสัยคาเมะรีบเดินไปยังโต๊ะที่ชายคนนั้นนั่งทันที คนๆ นั้นเป็นใครและมีธุระอะไรกับเค้ากันแน่
เมื่อไปหยุดยืนตรงหน้า คาเมะรู้สึกคุ้นหน้ากับชายผู้นี้เหมือนจะเคยเห็นที่ไหนมาก่อน

‘เอ.... เคยเห็นที่ไหนกันนะ’

‘อ๊ะ..... ใช่แล้ว’

ร่างเล็กๆ นั้นค่อยๆ โค้งตัวให้กับคนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะทันทีที่นึกออกว่าเค้าเคยเจอที่ไหน คุณลุงคนนั้นนั่นเองที่เค้าวิ่งตัดหน้ารถที่คุณลุงเป็นคนขับเมื่อหลายวันก่อน

“สวัสดีครับ คุณลุง มีอะไรกับผมหรือเปล่าครับ หรือว่า รถเป็นอะไรเหรอครับ” คาเมะยิ้มให้กับคุณลุงตรงหน้าและถามคำถามที่ค้างคาในใจทันทีว่าเรื่องอะไรที่ทำให้คุณลุงคนนี้ต้องมาหาเค้าที่ร้าน แล้วรู้ได้ยังไง ว่าเค้าทำงานที่นี่
“สวัสดีครับ ขอแนะนำตัวอย่างเป็นทางการให้คุณหนูรู้จักลุงก่อนนะครับ ลุงชื่อนากาโมโตะ มาสะ เป็นคนขับรถของคุณจิน ที่คุณหนูตัดหน้ารถเมื่อวันก่อนนะครับ”
“อ่อครับ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ ผมคาเมนาชิ คาซึยะครับ” เมื่อคุณลุงได้แนะนำตัวแล้วคาเมะเลยแนะนำตัวเองอีกถึงแม้อีกฝ่ายจะรู้จักชื่อเค้าแล้ว แต่ก็เพื่อไม่ให้เป็นการเสียมารยาท

“คุณลุงมีธุระอะไรกับผมหรือเปล่าครับ นานหรือเปล่าครับ เพราะผมเกรงใจเจ้าของร้านครับ”
“ไม่นานหรอกครับ พอดีว่าคุณจินน่ะครับ ต้องการพบคุณหนูครับ คุณหนูพอจะไปพบคุณจินได้มั้ย”
“เอ่อ เรื่องอะไรครับลุงมาสะ ผมขอเรียกแบบนี้นะครับ แล้วลุงเรียกผมคาเมะก็พอครับ ไม่ต้องเรียกคุณหนูหรอก ผมไม่ชินน่ะ” คนตัวเล็กเริ่มพูดคุยกับลุงอย่างเป็นกันเองตามประสาคนที่พูดคุยกับคนง่ายและไม่ถือตัวอะไร
“ครับ คุณหนูคาเมะ เห็นคุณจินท่านบอกว่า อยากจะคุยกับคุณหนูคาเมะเรื่อง คุณลุงของคุณหนูครับ ส่วนเรื่องอะไรผมก็ไม่ทราบครับ”

“อะไรนะครับ!! เรื่องลุงของผม ลุงของผมไปทำอะไรหรือเปล่าครับ” ด้วยความตกใจทำให้คาเมะเอื้อมไปจับแขนของลุงมาสะ และรีบเขย่าทันที
“ผมไม่ทราบหรอกครับคุณหนูคาเมะ ถ้าคุณหนูอยากรู้ก็ต้องไปคุยกับคุณจินดูครับ คุณหนูคาเมะพอจะไปได้มั้ยครับ หรือจะให้ผมมารับก็ได้ครับ”
“เอ่อ ... ถ้าวันนี้ผมต้องทำงาน งั้นพรุ่งนี้ได้มั้ยครับ วันเสาร์ ผมไม่มีเรียนพอดีแล้วก็กว่าจะเข้างานก็เย็น คงจะไปได้ครับ”
“จะให้ผมไปรับมั้ยครับ”
“อ่อ ไม่เป็นไรครับลุงมาสะ เอาที่อยู่บ้านของคุณจินมาครับ เดี๋ยวพรุ่งนี้สักเก้าโมงผมจะไปนะครับ” พูดจบก็เปิดกระเป๋าสะพายของตนเอง รื้อหากระดาษและปากกาเพื่อเตรียมจดที่อยู่จากลุงมาสะที่กำลังบอกกลับมา เมื่อจดเสร็จเรียบร้อยแล้วก็พับใส่กระเป๋าคืนเหมือนเดิม

“งั้นผมไปทำงานก่อนนะครับลุง พรุ่งนี้ผมจะไปนะครับ” ร่างบางโค้งให้คุณลุงหนึ่งครั้งและเตรียมจะวิ่งลงบันไดไปแต่ใจก็ฉุกคิดได้ว่า
“อ๊ะ เกือบลืมไปเลย ว่าแต่ว่า ลุงรู้ได้ไงครับ ว่าผมทำงานที่นี่” หันกลับมาถามลุงอีกครั้งก่อนจะลงบันไดไป
“คุณจินบอกมาครับ เพราะคุณลุงของคุณหนูคาเมะคงจะบอกมา”
“อ่อ งั้นเหรอครับ ขอบคุณครับ งั้นผมไปทำงานก่อนนะครับ” พูดจบก็รีบวิ่งลงไปทันที

แต่คาเมะจะทันคิดมั้ยว่า.... ตัวเองก็เพิ่งคิดนี่นาว่า ลุงของคาเมะเองน่ะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคาเมะทำงานอะไร และที่ไหน



เช้าตรู่ของวันเสาร์ที่บ้านตระกูลอากานิชิ ลูกชายคนโตของบ้านกำลังนั่งรับประทานอาหารเช้ากับน้องชายของเค้าที่โต๊ะอาหาร พูดคุยกันตามประสาพี่น้อง ทั้งเรื่องทั่วๆ ไป และเรื่องความรักของน้องชายกับเพื่อนของเค้าอย่างเรียว จึงเรียกเสียงหัวเราะได้เป็นระยะในเช้านี้

“ลุง... ลุงอยู่ไหน จินมีเรื่องจะคุยด้วย” หลังจากที่อิ่มอาหารเช้าแล้วทั้งจินและฮิโรกิที่กำลังละเลียดอยู่กับกาแฟตรงหน้า แต่จู่ๆ จินก็เรียกคุณลุงขับรถประจำตัวขึ้นมาเดี๋ยวนั้น
“ครับ คุณจิน” ลุงมาสะค่อยๆ เดินเข้ามาที่ห้องอาหาร และตอบรับเสียงที่เรียกนั้นออกไป
“เรื่องที่จินให้ลุงไปทำ ลุงจัดการหรือยัง”
“ครับ คุณหนูคาเมะ บอกว่าจะมาวันนี้สักเก้าโมงเช้าครับ” คำตอบจากลุงมาสะ ทำให้ริมฝีปากสวยค่อยๆ กระตุกยิ้มที่มุมปากทันที ลิ้นอุ่นๆ ค่อยๆ ดันกระพุ้งแก้มของตัวเอง สีหน้าในยามนี้ ฮิโรกิ ที่รู้จักพี่ชายของตัวเองเป็นอย่างดี เข้าใจได้ทันทีเลยว่า

‘ของเล่นชิ้นใหม่ของอากานิชิ จิน ได้เกิดขึ้นอีกชิ้นแล้ว’

“งั้นเหรอ ขอบใจลุงมากเลยนะ แล้วลุงช่วยจัดการเรื่องมหาลัยกับที่ทำงานของคาเมะแทนจินด้วยนะ อ้อ แล้วก็เรื่องแฟนของคาเมะด้วย” น้ำเสียงแกมสั่งอย่างเอาแต่ใจ ส่งคำสั่งอีกหนึ่งอย่างให้ลุงมาสะต้องรีบไปจัดการทันที

“เอ่อ.. คุณจินครับ ลุงขอ”
“จินให้ไม่ได้หรอกลุง ถ้าเค้าพูดง่าย เรื่องก็ง่าย แต่ถ้าไม่รู้เรื่องมันก็ต้องสอนกันบ้าง” ยังไม่ทันที่ลุงมาสะจะพูดคำขอได้จบประโยค เสียงของจินก็ขัดขึ้นมาอย่างรู้ทันทีว่าลุงมาสะจะขออะไรจากจิน

“แต่... คุณจินครับ คุณหนูคาเมะเป็นคนดีนะครับ” เสียงของลุงมาสะเต็มไปด้วยความสงสารเด็กคนนั้นที่จะต้องเข้ามาพัวพันกับชีวิตของจินอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้เลย
“จินก็รู้ว่าเค้าน่ะเป็นคนดีของใครต่อใคร แค่ไม่กี่วันแม้แต่ลุงเองยังชมเลย แต่แล้วยังไงล่ะ ไม่เกี่ยวกับจินสักหน่อย”
“แต่ว่าคุณหนูคาเมะต้องเรียนและทำงานนะครับ” ลุงมาสะยังอยากที่จะช่วยเหลือคาเมะต่อไปอีกครั้ง



“จินขี้เกียจจะฟังแล้ว จินให้ลุงทำอะไรลุงก็ไปทำเถอะ คนที่จะรอบ่นจากลุง นั่งตาแป๋วข้างๆ จินอยู่นี่ อย่าให้จินโมโหเลยลุง รีบไปทำงานที่จินสั่งได้แล้ว”
เป็นการตัดบทสนทนาง่ายๆ ว่าไม่มีการต่อความอีกแล้วสำหรับเรื่องนี้ ได้เมื่อจินอยากได้อะไร ก็ต้องได้ตามนั้น ไม่เดือดร้อนจินก็ไม่เกี่ยวกับจินอยู่แล้ว ใครจะเป็นยังไง ก็แล้วยังไงล่ะ ทำไมต้องสนใจ ทำให้ลุงมาสะจึงเดินออกไปเพื่อจัดการตามหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายนั้น

“พี่จิน” เสียงเรียกเบาๆ จากฮิโรกิ
“นั่นไง ไม่ทันขาดคำ พี่ไม่ให้ทั้งนั้น ไม่ว่าฮิโระจะขออะไรก็ตามเพื่อเด็กคนนั้น” เป็นอีกครั้งที่จินแทรกขึ้นมาก่อนที่ฮิโรกิจะได้พูดอะไรออกมา
“ฮิโระ อย่าขอพี่ ในสิ่งที่พี่ไม่คิดจะให้ อย่าขัดใจพี่ ถึงพี่จะรักเรา ยอมเราเสมอนะฮิโระ แต่ฮิโระก็รู้ใช่มั้ย ว่าพี่เป็นยังไง เดี๋ยวพี่ไปห้องทำงานแล้ว ถ้าเค้ามาให้ไปหาพี่ที่ห้องนั้น รู้นะว่าต้องทำอะไร”
“ครับ” พูดได้เท่านี้จริงๆ สำหรับคำตอบทุกอย่างที่จินถามไว้

ฮิโรกิก็รู้จักจินดี เหมือนลุงมาสะ หรือเพื่อนของจิน ว่าคนตรงหน้าเค้าเป็นยังไง ทำให้ฮิโรกิภาวนาได้แค่ว่า ขอให้ ทุกอย่างคงไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิด ฮิโรกิก็รู้มาเหมือนกันว่า พี่ชายของเค้าติดใจคนหน้าหวานคนนึงที่บังเอิญวิ่งตัดหน้ารถในคืนวันเกิดของพี่ชายเค้า

‘แต่มันแปลก พี่จินไม่เคยให้ใครเข้ามาที่บ้านใหญ่ และที่สำคัญ คนนี้น่ะสิ เป็นผู้ชาย พี่จินคิดอะไรอยู่กันแน่’



“ใช่หลังนี้หรือเปล่านะ อ๊ะ.... ใช่แล้ว บ้านเลขที่นี้ไม่ผิดแน่ ป้ายชื่อหน้าบ้านก็ใช่ชื่อนี้แหละ เฮ้อ... เจอสักทีเดินหาแทบตายแน่ะ ไอ้เมะเอ๊ย”
ร่างเล็ก บ่นกับตัวเองเบาๆ เค้าออกจากบ้านมาแต่เช้า ตอนนี้ก็ใกล้จะเก้าโมงเต็มทีแล้ว ข้าวก็ยังไม่ได้ทาน เพราะเป็นกังวลเรื่องลุงของเค้า กลัวว่าจะไปทำอะไรไว้อีก กลับไปบ้านเมื่อวานก็ไม่เจอลุง รอจนเข้าวันใหม่ลุงก็ยังไม่กลับเข้ามา จบฟุบหลับกับโต๊ะที่นั่งรอลุงนั้นทั้งคืน เช้าตื่นขึ้นมาก็หวังจะรีบไปคุยกับลุงให้รู้เรื่อง แต่ปลุกยังไงก็ปลุกไม่ตื่น สงสัยจะเพิ่งกลับมา เวลาก็ไม่รอใคร ทำให้คาเมะต้องรีบออกจากบ้านโดยเร็ว

มือเล็กๆ ค่อยกดลงไปที่กริ่งประตูหน้ารั้วของบ้านหลังใหญ่แห่งนี้ เสียงกริ่งดังไม่นานก็มีสาวใช้ ผิวขาวคนนึง รีบวิ่งมาเปิดประตูให้
“เอ่อ ... ผมคาเมนาชิครับ มาพบคุณจินครับ” แนะนำตัวให้คนในบ้านรู้จักสักเล็กน้อยว่าเค้าเป็นใครมาทำไมกัน
“ค่ะ คุณจินท่านบอกแล้วค่ะ ให้คุณคาเมนาชิ ขึ้นไปที่ห้องทำงานได้เลยค่ะ คุณจินอยู่ในห้องทำงานค่ะ”

ร่างเล็กๆ ค่อยๆ เดินตามสาวใช้เข้าไปในตัวบ้านหลังนี้ ค่อนข้างระวังเล็กน้อย เค้าไม่เคยเข้ามาบ้านหลังใหญ่ขนาดนี้ มองไปรอบๆ มันช่างดูตื่นตาตื่นใจเหลือเกิน รูปปั้นมากมาย ภาพวาดที่มองดูแล้วต้องมาจากศิลปินมีชื่อแน่ๆ เฟอร์นิเจอร์ ข้าวของเครื่องใช้ต่างๆ เห็นแล้วก็รู้สึกได้เลยถึงราคาสิ่งของเหล่านี้
แต่แล้วก็ไปสะดุดตากับคนคนนึงที่กำลังนั่งอ่านหนังสือในมืออยู่ แค่มองจากด้านข้าง คาเมะก็รู้สึกได้เลยว่า คนที่กำลังอ่านอยู่น่ะ ต้องหน้าตาดีมากแน่ๆ และเมื่อคนที่เค้ากำลังมองอยู่เงยหน้าขึ้นจากหนังสือนั้น เค้าก็ได้คำตอบในใจทันทีเลยว่า จริงๆ ด้วย หน้าหวาน มากๆ ดูดีจริงๆ

ระหว่างที่คาเมะกำลังชื่นชมกับความน่ารักของฮิโรกิ ฝ่ายฮิโรกิก็สำรวจคาเมะไปในคราวเดียวกัน ฮิโรกิก็ได้คำตอบจากสิ่งที่เค้าสงสัยจากพี่ชายแล้วเหมือนกัน น่ารัก ขาว ดูน่าสนใจขนาดนี้นี่เอง ที่ทำให้พี่ชายเค้าสนใจทั้งที่เป็นผู้ชาย ฮิโรกิค่อยๆ ลุกขึ้นเดินเข้ามาหาคาเมะ ยิ้มให้อย่างเป็นมิตร ทำให้คาเมะที่มองอยู่ก่อนแล้ว ยิ้มตอบกลับไป
“สวัสดีครับ ผมอุจิ ฮิโรกิ เป็นน้องชายของพี่จิน คุณคือคาเมะจังใช่มั้ยครับ” เสียงทักทายอย่างเป็นกันเอง ทำให้คาเมะรู้สึกผ่อนคลายลงไปได้มาก
“ใช่ครับ ผมคาเมนาชิครับ ยินดีที่ได้รู้จัก”

“มาครับ เดี๋ยวผมจะพาไปพบพี่จินนะครับแล้วคาเมะจัง ผมขอเรียกแบบนี้นะดูเหมาะกับคาเมะจังดีครับ เรียกผมว่าฮิโรกิก็ได้ครับ แล้วอยากทานอะไรมั้ย ผมจะได้ยกขึ้นไปให้”
“ครับ ยังไงก็ได้ครับ แต่ว่าผมไม่ค่อยหิว ขึ้นไปคุยธุระเลยได้มั้ยครับ” ถึงแม้จะดีใจที่ได้พูดคุยกับคนหน้าตาดีอย่างฮิโระกิ แต่ก็ไม่ลืมสาเหตุที่ตัวเองต้องมาที่บ้านหลังนี้
“งั้นเอาเป็นว่าเดี๋ยวผมยกน้ำชาไปให้นะครับ มาครับ เดี๋ยวผมจะพาไป” พูดจบฮิโรกิก็เดินนำไปห้องทำงานของจินทันที เคาะประตูเบาๆ สองสามครั้งพอเป็นพิธี ไม่รอเสียงตอบรับจากข้างใน ก็เปิดประตูเข้าไปทันที

“พี่จินครับ คาเมะจังมาแล้วนะ เดี๋ยวผมไปยกน้ำชามาให้นะคาเมะจัง พี่จินกินอะไรมั้ย” หันไปถามพี่ชายก่อนที่จะปิดประตูออกไป
“ไม่ล่ะ พี่อิ่มแล้ว” พูดเพียงแค่นั้น จินก็หันไปมองหน้าคาเมะตรงๆ ทันที

ยิ่งมองใกล้ๆ ก็ยิ่งถูกใจ



“สวัสดีครับ ผม อากานิชิ จิน” จินเปิดบทสนทนาโดยการแนะนำตัวให้อีกฝ่ายรู้จักเค้าเสียก่อน
“ครับ ผมคาเมนาชิ คาซึยะ ยินดีที่ได้รู้จักครับ” คาเมะแนะนำตัวเองให้กลับไป เค้าเพิ่งได้เห็นอากานิชิ จิน เป็นครั้งแรกก็วันนี้ คนๆ นี้ ทำให้เค้าอิจฉาเป็นอย่างมาก ถ้าเพียงแต่เค้าจะหน้าตาแบบนี้และสูงได้เท่านี้ อายูมิคงจะพึงพอใจในตัวเค้ากว่านี้เป็นแน่ ผู้ชายคนนี้มองไปดูยังไงก็เหมือนหลุดออกจากเทพนิยาย ทุกอย่างลงตัวไปซะหมด ไม่ว่าจะรูปร่างหน้าตา ฐานะการงาน ชื่อเสียง หรือเงินตรา

‘ทำไมพระเจ้า ถึงไม่ประทานแบบนี้มาให้เค้าบ้างนะ’

“เอ่อ.. เข้าเรื่องเลยนะครับ คือว่าลุงมาสะบอกว่าคุณอากานิชิ ต้องการพบผมเพราะเรื่องของลุงผม มีอะไรหรือเปล่าครับ ลุงผมเค้าไปทำอะไรไว้หรือเปล่าครับ” ร่างบางรีบเอ่ยถึงจุดประสงค์ในการมาครั้งนี้ทันที
“ไม่ต้องใจร้อนหรอกครับ คาเมนาชิคุง ทานอะไรมาหรือยังครับ เดี๋ยวฮิโรกิ คงจะยกอะไรมาให้ทาน ทานก่อนแล้วเราค่อยมาคุยกันก็ได้ครับ หรือว่าคาเมนาชิคุง มีธุระที่ไหนหรือเปล่า” น้ำเสียงราบเรียบดูเป็นกันเองทำให้คาเมะต้องนั่งนิ่งไป
“ไม่มีหรอกครับ กว่าผมจะต้องไปทำงานก็ช่วงเย็น แต่ก็อยู่นานนักไม่ได้หรอกครับ อยากจะกลับไปดูลุงที่บ้านครับ”

ก๊อก ก๊อก

เสียงประตูดังขึ้น พร้อมกับลูกบิดประตูที่ถูกบิดเปิดออกทันที คงจะเป็นใครไม่ได้นอกจากคนหน้าหวานคนเดิมที่พาคาเมะขึ้นมายังข้างบนนี้ ในมือของฮิโรกินั้นถือถาดสีเงินแวบวับ ในถาดใบนั้นมีแก้วน้ำชาชุดอย่างดี สองใบ พร้อมจานเล็กๆ ที่บรรจุคุกกี้ลงไปให้ทานแกล้มกับน้ำชาที่เตรียมไว้ให้

“ตามสบายเลยนะครับ คาเมะจัง ทานได้เต็มที่เลย” ยิ้มให้อย่างเต็มที่ก่อนที่จะหันหลังออกประตูไป
“ครับ ขอบคุณนะครับ ฮิโรกิ”
“ไม่ต้องเกร็งหรอกครับ สบายๆ นะ คาเมนาชิคุง ทานให้อิ่มก่อนแล้วเดี๋ยวเรามาคุยธุระกัน” คราวนี้เป็นเสียงของจินที่พูดทับคำของฮิโรกิอีกครั้งนึง คำพูดนั้นทำให้ร่างเล็กผ่อนคลายลงไปอีก

‘คงจะไม่มีอะไรน่าห่วงหรอกมั้ง’

คาเมะคิดในใจไป มือก็คว้าถ้วยน้ำชาขึ้นจิบอย่างระวัง พร้อมๆ กับที่จินก็ดื่มน้ำชาที่ฮิโรกินำมาเผื่ออีกถ้วยเหมือนกัน จากที่คิดว่าไม่หิว แต่พอได้กลิ่นหอมๆ ของคุกกี้กลิ่นวานิลลานี้ ท้องก็เริ่มทำงานทันที แต่ระหว่างที่นั่งทานคุกกี้กับดื่มน้ำชาไป จินก็ชวนคุยไม่หยุด ทำให้คนตัวเล็กไม่เกร็งและกล้าที่จะพูดคุยโต้ตอบได้อย่างสนุกสนานตามประสาคนที่เข้ากับคนอื่นได้ง่าย

แต่ตอนนี้หนังตาชักจะหนักอึ้งลง เค้าไม่ง่วงนอนนี่นา แต่ทำไม ตาอยากจะปิดล่ะ เกิดอะไรขึ้นกับเค้า ยังไม่ทันที่หัวสมองของคาเมะจะได้คิดอะไรออกไปอีก
ตอนนี้ร่างบางฟุบกับพนักพิงเก้าอี้ไปซะแล้ว

ใช่... คาเมะ นอนหลับ
ใช่... ชาถ้วยที่คาเมะดื่มใส่ยานอนหลับ
ใช่... จินเป็นคนจัดการให้ฮิโรกิทำ
ใช่... ทุกอย่างมันเกิดจากจิน

จินค่อยๆ ลุกขึ้นมองใบหน้าสวยที่กำลังตาพริ้มในขณะนี้ มันยิ่งทำให้เค้าอยากจะสัมผัสร่างตรงหน้านี้อย่างอดใจไม่ไหวแล้ว
มือเรียวค่อยๆ ลูบไล้ผิวแก้มนุ่มนั้นเบาๆ นิ้วมือค่อยๆ เขี่ยผมที่มาปรกใบหน้าของคนที่ยังหลับอยู่ เพียงแค่เส้นผมนั้นมาบดบังแก้มใสๆ ของคนตัวเล็กนี้ นิ้วมือนั้นก็ค่อยไล้ๆ มาที่ริมฝีปากอิ่มของคาเมะ

อา..... ช่างน่าสัมผัสอะไรอย่างนี้

จิน ยิ้มให้กับผลงานของตัวเองในเวลานี้ คาเมะมาอยู่ตรงหน้าเค้า กำลังหลับอยู่ตรงหน้าเค้า จะด้วยวิธีใดก็ตาม จินไม่สนใจอยู่แล้ว ถ้าหากเค้าจะได้ในสิ่งที่เค้าต้องการ

ริมฝีปากสวยจากจินค่อยๆ ก้มประกบลงไปยังริมฝีปากคนที่ยังหลับไม่ได้สตินั้น ลิ้นอุ่นๆ ค่อยเลียไล่ขอบริมฝีปากคาเมะไปเรื่อยๆ อย่างไม่เร่งรีบ กลีบปากบางค่อยถูกดูด เม้มคลึงเบาๆ กดจูบจนพอใจ จึงค่อยถอนปากออกมาและลุกขึ้นยืดตัวเต็มความสูงของตัวเอง

หวาน ......

ยามหลับ ทั้งที่ไม่รู้สึกตัวยังหวานได้ขนาดนี้ แล้วถ้า รู้สึกตัวล่ะ

อา.... คงต้องรอให้ตื่นสินะ
ไม่ต้องรีบ มีเวลาอีกเยอะ จนกว่าจะพอใจกับคนตรงหน้า
ไม่ต้องรีบ ไม่ต้องรีบ

ขอต้อนรับเข้าสู่โลกของอากานิชิ จินนะ คาซึจัง.....
To Be Con
End Chapter Two [ welcome to my world ]



Talk :: จบไปอีก 1 ตอนแล้วค่า เริ่มทายนิสัยจินถูกบ้างหรือยังคะ ถ้ายังไม่แน่ใจ ตอนหน้าน่าจะรู้ค่ะ 555 ก็บอกแล้วว่ามาอ่านพร้อมกับคนแต่งค่ะ เพราะฉะนั้นก็คาดเดาไม่ได้ค่ะ ว่าจะเป็นไงต่อไปแค่วางพล็อตตัวละครเฉยๆ เองพาร์ทนี้ ทักทายกันเยอะเลยแฮะ ก้อแหม คนเราเพิ่งเจอกันนี่นา พาร์ทนี้ยังเอื่อยๆ ดำเนินเรื่อง เรียบๆ นะคะ ตอนหน้าเนอะ จินจินกับลูกสาวถึงจะได้คุยกันสักที หลังจากอีหนูตื่น 5555

ขอบคุณทุกคนที่เมนท์ให้ด้วยนะค้า ^^ คนแต่งทุกคนชอบค่ะ เวลาได้อ่านความรู้สึกของคนอ่านเนอะ เผื่อจะได้แก้ไขด้วยล่ะ ทุกคนเดามาส่วนใหญ่หวานๆ ทั้งนั้นเลย ลองดูคำเฉลยกันไปว่าเดาถูกมั้ยเนอะ ^^ จ๊วบๆ

เจอกันตอนหน้าค่ะ ไม่น่าจะนานอีกแล้ว เพราะคนแต่งก้ออยากอ่านต่อ 5555

ปล แต่งเสร็จ ณ เวลา 4.40 น. ด้วยเพลง wilds of my heart ( มันเกี่ยวกันมั้ยเนี่ย ) แต่งพาร์ทนี้ประมาณ 4 ชมได้ ><”
ถ้าบางคำดูห้วน แปลกไปบ้างก้ออย่าถือสาเลยนะคะ เพราะว่ามันเป็นฟิคสด คนแต่งก็อ่านสด แต่งสดแหละค่ะ ^^


ปล จริงๆ ค่ะ สำหรับคนที่ไม่ได้เป็นสมาชิกที่นี่นะคะ คนแต่งยังใส่ชื่อไม่ได้เลยค่ะ เอาเป็นว่า ถ้าอยากใส่ชื่อ

ใส่ตรง subject ไปก่อนนะคะ ^^ ต้องขอโทษในความไม่สะดวกด้วยจ้า